Interessante workshop op de TU Delft in single en double loop innovation

Intuitie als voeding voor innovatie

Tijdens de PDMA-workshop Single & Double Loop Innovation, 26 april aan de TU in Delft, werden innovatietheorie en –praktijk op een zeer toegankelijke manier bij elkaar gebracht. Drs. Rogier van Duin, consultant bij Duvaro en secretaris van PDMA, en Dr. Ir. Frido Smulders, als innovatieexpert verbonden aan de TU Delft gaven vanuit hun respectievelijke achtergronden hun visie op praktijk en theorie van innovatieprocessen.

Van Duin startte de bijeenkomst met een interessante case waarin hij een innovatieproces beschreef bij Stahl, zijn toenmalige werkgever, waar men zich ondermeer richtte op het conserveren van leer en het behandelen daarvan en met coatings voor flexibele substraten. ‘Een gesloten bedrijf met weinig of geen contacten met universiteiten,’ vertelde hij. ‘We deden echter heel veel aan innovatie. Je kan je dat nu niet meer zo voorstellen; innovatie vindt altijd plaats in de samenwerking tussen verschillende partijen. Maar bij ons wisten leveranciers vaak niet eens waarvoor hun producten bestemd waren. De ontwikkelingen waren primair technology driven, op zich heel succesvol maar uiteindelijk niet meer werkbaar. De aanpak waarmee ik ben begonnen; het openbreken van een gesloten cultuur in de R&D-afdeling naar een veel opener cultuur van samenwerking, was een moeilijk proces.’ Een van de gevolgen van die gesloten cultuur was dat de stappen in het innovatief productieproces enigszins onduidelijk bleven. Waardoor het vervolg in het proces voor een deel op toeval berustten.
Specifiek werd een voorbeeld behandeld, waar het gehele vooronderzoek werd overgeslagen en er direct een nieuw bindmiddel in de productie werd geintroduceerd. Achteraf een groot risico, want eigenlijk kwam men er pas later achter, dat het “operatingswindow” erg klein bleek te zijn. Via downsizing werden in een uitgebreid programma van anderhalf jaar, de factoren vastgesteld, die de product- en proceseigenschappen bepaalden.

Na de Stahl-case legde Smulders een aantal theoretisch modellen en beschouwingen op tafel. Stage gate versus front end innovation. Maar Smulders legde daarnaast vooral de nadruk op de mens- en actorkant van innovatie. ‘Theorie en praktijkcases moeten dicht tegen elkaar aanliggen,’ stelde hij. ‘Vandaar dat we in deze bijeenkomst gestart zijn met de Stahl-case. Ik heb het gevoel dat er in praktijk meer gebeurt qua innoveren dan we vanuit de theorie kunnen verklaren. Ik kom oorspronkelijk vanuit de vliegtuigbouw, en ben daarna ook in de management consultancy terecht gekomen. En nu ben ik erg bezig met de link tussen design, engineering en social sciences om daarmee het innovatieve gedrag van de innoverende mens te kunnen verklaren. Samenwerking tussen universiteit en industrie is daarbij een vereiste, want dáár gebeurt het. Ik kijk dus vooral naar het werkwoord van innoveren zoals dat dagelijks binnen bedrijven plaatsvind.’

Smulders nam de case van Van Duin vanuit zijn theoretische perspectief onder de loep. Hierbij ontspon zich een interessante discussie tussen de aanwezigen. ‘Innovatie is “changing an existing environment by the introduction of something new”, stelde Smulders. ‘We hebben iets nieuws gemaakt, maar begrijpen vaak nog niet helemaal waarom dit zo is gelukt. Dat was bij Stahl ook het geval. Maar je moet het proces wel diepgaand begrijpen om verder te kunnen. Er zit in innovatieprocessen ook altijd een deel intuïtie. Boeiend is hoe die tot stand komt; het is een mix van ervaring en kennis. Alleen heb je in het innovatieproces twee soorten actoren; die aan de concept-kant en mensen aan de knowlegde-kant, waarbij de eersten vooral willen innoveren om een nieuwe werkelijkheid te creëren en de knowledge-mensen dat willen doen in of vanuit de bestaande realiteit. Binnen de box en buiten de box zullen we maar zeggen. Die twee soorten innovatiemensen begrijpen elkaar dan ook regelmatig niet echt. Probleem is echter dat de “knowledge-mensen” vaak over de budgetten beslissen. We proberen in onze ontwerpopleiding dan ook aandacht te geven aan het hidden curriculum, dát deel van de opleiding op basis waarvan je je intuïtie opbouwt. Op het snijvlak van kennis toepassen en concept denken. Daarom is het belangrijk dat je in je innovatieteam aanvullende kennis hebt, maar dat je ook elkaar goed moet begrijpen en elkaars intuïtie moet kunnen respecteren. Bij Stahl was de “maakkennis” er wel maar was de dieper liggende technologische innovatiekennis er niet.’

Hiermee werd een link gelegd naar het onderwerp van de middag, Single & Double Loop Innovation. Single loop manifesteert zich in een incrementeel andere aanpak van de bestaande situatie, double loop innovatie is het resultaat van een nieuwe aanpak gericht op het realiseren van een geheel nieuwe situatie of product. Tweemaal nieuw dus. De Stahl case liet overduidelijk zien dat single loop innoveren in een situatie die double loop innoveren nodig heeft leidt tot onnodig tijdsverlies en door de onverwachte iteraties ook tot hogere kosten. Zowel Smulders als Van Duin gaven in de discussie na afloop, mede aan de hand van de Stahl case, tal van voorbeelden van beide zienswijzen. Al met al, een zeer inspirerende middag voor de aanwezigen.
04-05-18 (RVD)
Deel dit artikel via:

De volgende bestanden zijn te downloaden:

180426 smulders pdma ho shrinked.pdf
(1.9 Mb)
single double loop innovation.pdf
(2.1 Mb)

Reageer:






Als extra controle, om er zeker van te zijn dat dit een handmatige reactie is,
type onderstaande code over in het tekstveld ernaast.
(Voorkom deze controle door eerst in te loggen op de website.)
  

Zoek

Leden Login



Wachtwoord vergeten?
PDMA.NL on Social Media
© Copyright 2018 PDMA.NL - All Rights Reserved.